امروز مصادف با چهارشنبه, 18 سرطان , 1399 , Wednesday, 8 July , 2020
کد مطلب : 60 , ,
+
-

پیچیده گی پروسه صلح در افغانستان

زمان انتشار : یکشنبه, 10 می , 2015 , بخش : مقاله, یادداشت

صلح در افغانستان تبدیل به موضوعی پیچیده شده است. رییس جمهور و برخی سران حکومت دعوی صلح با طالبان می کنند در حالی که آنها خود این موضوع را رد کرده و جنگ در افغانستان گسترده تر، بیشتر و وحشیانه تر از سالهای قبل ادامه پیدا کرده است.

چند روز قبل گروهی از شورای عالی صلح به قطر رفته و با هشت تن از نمایندگان طالبان مذاکرات صلح انجام داده اند با وجود اینکه این مذاکره غیر رسمی بوده اما برخی بر این باورند که این مذاکرات می تواند آغازی برای مذاکرات اصلی باشد؟ آیا این مذاکرات غیر رسمی می تواند پیام آور صلح باشد؟ برای صلح در افغانستان به چه چیزهایی نیاز داریم؟

 

شاه گل رضایی عضو مجلس نمایندگان در برنامه «آماج» گفت: هر اقدامی که برای آوردن ثبات در افغانستان کمک کند و سبب شود که بیشتر از این خون افغانها نریزد و آنها بیشتر از این قربانی ترور، انتحار و انفجار نشوند، قابل تمجدید است. تازمانی که طالبان به یک سری اصول از جمله قطع جنگ در افغانستان، قطع انتحار و انفجار، قطع انسان کشی خاتمه ندهند و تازمانی که به زندگی انسانها احترام گذاشته نشود، تا زمانی که همیشه توسط انفجار و گلوله از مردم قربانی گرفته شود، اگر افغان باشد یا هر کسی دیگر باید همان تعریف گروههای وحشت در افغانستان داشته باشند.

 

وی در خصوص تاثیر مذاکرات اخیر در قطر و صحیح یا نادرست بودن آن اظهار کرد: جنگ در افغانستان نباید تا لایتناهی ادامه پیدا کند صلح در افغانستان یک ضرورت است. در آوردن صلح هم شهروند به عنوان یک شهروند و هم دولت در این مورد مسوول است. دولت مسوولیت اصلی و بیشتری دارد و باید مکانیزم های صلح و روند های آن را، با مطابقت با قوانین نافذه در افغانستان و بحث استراتژی امنیتی و با خطوط اساسی سیاست کلی کشوربه پیش برد.

 

رضایی ادامه داد: گروهی که به قطر رفته و در مورد صلح مذاکره کرده اند، مسوولیت شهروندی دارد اما چون از دولت افغانستان مسوولیت ندارد نمی تواند پاسخگوی مردم افغانستان باشد.

 

این نماینده مجلس خواستار مشارکت دادن مردم در روند صلح شده و عنوان کرد: حق مردم است که از تمام جزییات مربوط به روند صلح بدانند چرا که مردم به دولت افغانستان اعتماد کرده اند. مردم باید بدانند که در قبال صلح چه چیزی پرداخت می شود. آزادی بیان، حقوق زنان، حضور و مشارکت زنان در بخش های مختلف فرهنگی و سیاسی، قانون اساسی و یا حق های دیگر شهروندی هزینه این صلح و مصالحه خواهد بود.

 

وی مشکل اصلی دولت گذشته و فعلی را عدم شناخت دشمن دانسته و افزود: تا زمانی که سیاست تضرع در افغانستان باشد، تازمانیکه طالبان قتل و کشتار راه بیندازند و ما همچنان امتیاز سیاسی بپردازیم صلح به نتیجه نخواهد رسید. صلح یک بستر و زمینه سازی مناسب می خواهد. زمینه سازی مناسب زمانی انجام می شود که طرف مقابل خود را بشناسیم و با اتفاقاتی که در جریان روند صلح اتفاق می افتد آشنایی داشته باشیم.

 

رضایی در پایان گفت: در چند سال گذشته مشکل اصلی ما در تعریف دوست و دشمن بوده و امروز هم تعریف دقیقی از دشمن نداریم. ما در مورد طالبان باید کارشناسانه تر صحبت کنیم. و به سوالهایی که همه روزه برایمان مطرح می شود پاسخ داشته باشیم. آیا طالبان به عنوان مهره های سوخته که به درد جنگ نمی خورند وارد مذاکره می شوند، آیا قرار است گروههای جانشین مانند داعش وارد صحنه شوند و به صورتی پروژه بی ثبات سازی افغانستان تداوم پیدا کند؟ آیا درون طالبان اختلافاتی وجود دارد که امروز تعداد اندکی از آنها می خواهند وارد مذاکره شوند و امتیازهای بزرگ از دولت بگیرند و فردا گروه دیگری از آنها بیاید و مذاکرات گروه قبلی را نپذیرد. برای ایجاد بستر صلح باید به این سوالها پاسخ داده شود.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید