امروز مصادف با شنبه, 14 سرطان , 1399 , Saturday, 4 July , 2020
کد مطلب : 7286 , ,
+
-

از قومیت است که ارگ جان می گیرد

زمان انتشار : پنج‌شنبه, 9 مارس , 2017 , بخش : مقاله

حمله

به گزارش ندای افغانستان به نقل از افغان پیپر، جنگ و ناامنی که در افغانستان که زندگی مردم را مختل و هراس را تحمیل کرده تا چه میزان برای رهبران کشور چالش و نگرانی به بار آورده است در حالی که مناطق مختلف یکی پس از دیگری یا سقوط می کند و یا بخش اعظم آن در کنترل گروه های تروریستی می باشد.

در آستانه بهار مردم افغانستان روزهای سخت تری را در سال جدید به انتظار نشسته اند، جنگی که دیگر به مانند گذشته در زمستان کاهش نیافت و دیوانه وار ولسوالی ها را دربرگرفت و ولایت ها را در آستانه سقوط قرار داد.

همه هراس و نگرانی تنها برای مردمی می باشد که نه دخالتی در امور حکومتی دارند و نه توانی برای مقابله با تروریستان اما رهبران افغانستان که بر خود نام سیاستمدار نهادند، عده ای مافیای ارگ نشین هستند که نه درد از دست دادن خانواده در حمله افراط گری را داشته اند و نه فرزند خود را بی سلاح در میدان های فراموش شده جنگ از دست داده اند.

اگر مردم در خانه و خیابان کشته و زخمی می شوند و یا در محاصره دشمنان از گرسنگی جان می دهند در مقابل، دولتمردان با بی تفاوتی تنها نظاره گران کشتار هستند و غارت طالبان و سپس در رسانه ها با اشک های تمساح، دم از تهدید مخالفانی می زنند که در منافع مشترک هستند.

عنوان سیاستمدار بر یک کشور بسیار دورتر از تعریفی بر مقام های بلندپایه کشور است بلکه آنان چنان در زد و بندهای سیاسی و معامله غوطه ور هستند که باید باتجربه گان فساد نام نهاده شوند؛ زمانی که در هماهنگی با تروریستان، کشور را هر روز ناامن تر کرده تا کمک های بیشتر خارجی را حیف و میل کنند و حتی از حقوق و لباس سربازان نمی گذرند، مستحق نام یک سیاستمدار یک ملت هستند؟ یا همان مافیای فساد و معامله، برازنده آنان است؟

نگاه قومی رهبران کشور از بالاترین رتبه حکومتی تا میدان های نبرد را آلوده به نفاق و دسیسه کرده است و این عملکرد باعث شده که برخی تنها با دلیل قومیت و وابستگی در مقام های مهم حکومتی و دفاعی برقرار شوند و مقام های با صلاحیت یا منزوی شوند و یا ترور! حال بماند که چه بر سر نیروهای دفاعی می آید که در بی کارآمدی فرماندهان خود و نگاه سلیقه ای هر روز قربانی می شوند.

سیاستِ اینچنین حکومت را می توان در سقوط ولایت ها و معامله ولسوالی ها دید، دیگر ولایت های همیشه ناامن گذشته در امنیت به سر می برد و مناطق امن تبدیل به مراکز جنگ شده اند و آیا این جنگ تنها از سوی دشمنان کشور است یا معامله در پس آن قرار دارد؟

اگر این جنگ تنها از سوی گروه های تروریستان بود و حکومت در اتحاد خواهان نابودی طالب، القاعده، داعش و یا هر افراط گر دیگری، اکنون افغانستان در ثبات به سر می برد اما کشور ناامن، بهترین فرصت را برای تجارت مواد مخدر، فساد و مهم تر از همه، رسیدن به کشوری تک قومی و پشتونیزم را فراهم می کند، پس چرا دوست و دشمن در رابطه تنگاتنگ دست به آشوب نزده و هر دو از کشتار مردم و ناامنی ها به اهداف خود نرسند.

بارها مقام ها و مسوولان کشور از نفوذی ها و فاسدان درون حکومتی گفته اند که در هماهنگی با گروه های تروریستی هستند اما هیچ گاه نه نامی بردند و نه پرونده ای برای رسیدگی راهی دادگاه ها شد زیرا این متهم های قدرتمند با قانون در دستان خود محاکمه نمی شوند.

سخن گفتن از یک قوم و تلاش برای محو و انزوای دیگر اقوام در کشوری که دهه هاست در آتش نفاق و چند دستگی می سوزد، بر این جنگ مدام و کشتار مردم سایه افکنده است در حالی که مردم اگر در کینه از یکدیگر به سر می برند تنها به دلیل تبلیغات سیاه حکومتی می باشد نه نفرت از تبار هم.

هراس راس حکومت همواره از ملی گرایی در میان مردم بوده است و به همین دلیل چنین از سلاح قومیت در هر حرکتی سود می برد تا در آشوب های به وجود آمده به اهداف خود دست یابند و از سوی دیگر با افراط گرایی و هماهنگی ها با مخالفان مسلح و هدایت جنگ، بر قدرت خود تکیه می زند و دیگر مردم دچار ناامنی، توانی برای مخالفت و مقابله با چنین حکومتی را ندارد.

در این میان، ریاست جمهوری چنان سرگرم به انزوا بردن مقام های مخالف و برنامه ریزی توطیه هاست و لشکری از مشاوران بی کار را گرد آورده که حتی دیگر فرصتی ندارد تا امنیت پایتخت را برقرار کند و کابل تبدیل به شهر انتحاری ها و کشتارها شده است.

بر همین اساس است که سخنگوی جبهه ملی نوین می گوید: “اگر جنگ سوری و ساختگی باشد کشورهای بین المللی و حکومت یکی از بازیگران آن است چرا که بسیاری از مسایل فسادی که در نیروهای امنیتی و نفوذی هایی که در ارگ ریاست جمهوری و سایر ادارات وجود دارند، شناسایی شده اما محاکمه نمی شوند؛ وزیر داخله قبلی اعلام می کند که نفوذی های دشمن درون حکومت می باشد ولی پس چرا با آنان برخورد نمی شود؟ چرا که زورشان نمی رسدو بخش عمده مبنای فساد هم همین است. وقتی چنین وضعیتی وجود داشته باشد، طبعا نمی توانیم در برابر گروه های تروریستی مقابله کنیم چرا که خود در این جنگ ساختگی دخیل هستیم”.

این جنگ ساختگی اما مدام بر مردم، حقیقت تلخ این سرزمین است جایی که دوست و دشمن در جبهه های متحد در حال کشتار بی گناهانی هستند اما مردم همچنان چشم امید به حکومتی دوخته اند که هم منفعت با هراس افکنان است.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید