امروز مصادف با سه شنبه, 17 سرطان , 1399 , Tuesday, 7 July , 2020
کد مطلب : 7425 , ,
+
-

درخواست دو سناتور جنگ طلب برای افزایش نظامیان امریکایی در افغانستان

زمان انتشار : سه‌شنبه, 14 مارس , 2017 , بخش : مقاله

عامل ایجاد تنش‌های مذهبی و قومی درافغانستان شناسایی شد!

 

به گزارش ندای افغانستان به نقل از افغان تلکس، مک کین رییس و گراهام نوشتند: ما بر اساس مصاحبه هایی که با قومندانان حاضر در میدان رزم داشته ایم به این نتیجه گیری رسیده ایم که پیروزی مستلزم یک استراتیژی است. این راهبرد نیازمند تعداد نیروهایی بیشتر امریکایی و ایتلاف و نیز نیازمند مسئولانی صاحب نرمش و انعطاف بیشتر است.

 

مک کین رییس و گراهام از اعضای کمیته نیروهای مسلح سنای امریکا در آغاز تفسیری برای روزنامه واشنگتن پست  نوشتند: تروریستهای القاعده که در سایه حکومت طالبان در افغانستان زنده گی می کردند، سه هزار باشنده را در 11 سِپتِمبر 2001 در خاک امریکا به خاک و خون کشیدند. در پاسخ به این حمله امریکا و ناتو نیروهایشان را در خاک افغانستان به صف کردند تا به شکار همه افرادی بپردازند که مسئول حمله به خاک امریکا بودند و تضمین دهنند که افغانستان دوباره مأمن گرم و نرمی برای ترویستها نخواهد بود.

 

این دو در ادامه تفسیر خود افزودند: از آغاز این عملیات نظامی در افغانستان تا به این لحظه بیش از دوهزار امریکایی و افزون بر هزار عسکر ناتو جان خود را از دست داده اند.

 

امروز بیش از یک دهه و نیم از جنگ افغانستان می گذرد و جنرال دبلیو. نیکولسون قومندان نیروهای امریکایی و ایتلاف در افغانستان ماه گذشته در راپوری به کمیته نیروهای مسلح سنا صریحا اعلام کرد که جنگ افغانستان به بن بست رسیده است.

 

این اوضاع می طلبد که رییس جمهوری ترمپ و دولتش لزوما موضوع جنگ افغانستان را نیز همتراز چالش مبارزه با داعش در اولویت دستور کار سیاست خارجی خود قرار دهند، و گر نه باید منتظر بمانیم این بن بست به یک شکست استراتیژیک بدل شود.

 

در این ماه طالبان با یک حمله انتحاری در کابل دست کم 15 تن را کشت و افزون بر 40 تن را زخمی کرد و در شمال افغانستان هم منطقه ای دیگر را هدف تاخت و تاز خود قرار داد. تمام اینها در راستای شکست کلی است که ما در سرتاسر کشور شاهد آنیم.

 

نیکلسون چندی پیش راپور یک جنرال مفتش را تائید کرد که حاکی از آن بود ، دولت افغانستان فقط بر 57 فیصد از خاک کشور تسلط و حاکمیت دارد در حالیکه این میزان سال گذشته 72 فیصد بود.

اشتباه نکنیم. افغان ها غرش گونه از خاک کشورشان در مقابل یک دشمن مشترک دفاع می کنند و می جنگند. ما باید این واقعیت را بپذیریم که امریکا در جنگ افغانستان با تروریستها و وارثان ایدئولوژیک شان که دشمن مشترک ما و افغانستان هستند، می جنگد؛ دشمنی که در 11 سِپتِمبر به ملت ما حمله کرد.

پس باید رفتار و عملکرد ما منطبق با این آرمان باشد.

بدبختانه ما در سالهای اخیر دستان نظامیانمان را در افغانستان بسته ایم. ما به جای آنکه در فکر پیروز شدن باشیم، تمام هم و غم مان این بوده است که مواظب باشیم نبازیم.

ما بارها و بارها شاهد عقب نشینی نیروهایمان از افغانستان بوده ایم. به نظر می رسد پشت پرده این تصمیم گیری؛ منحصرا انگیزه های سیاسی نهفته است نه واقعیات میدان نبرد.

متمرکز شدن صرف بر مدیریت نیروها در افغانستان و همچنین در عراق و سوریه؛ ظاهرا فقط به این خلاصه شده است که ما مواظب شمار نیروهایمان در این میدان های رزم باشیم، نه سنجش موفقیت و پیروزی.

وانگهی مسوولان جنگی هم دستانشان بسته است .

تا تابستان سال گذشته قوای نظامی ما در افغانستان حق هدف قرار دادن طالبان را نداشت مگر در شرایطی بسیار حاد و استثنایی. همین ممنوعیت باعث شد تا فشار از روی مبارزان مسلح برداشته شود و آنها اجازه پیدا کنند قوای خود را بازپروری کنند و مجددا دست به حمله بزنند.

در واقع ما در عراق و سوریه سرگرم شده بودیم و داشتیم با داعش می جنگیدیم، در حالیکه در افغانستان مسوولان ذیربط در مضیقه قرار داشتند.

همین نارسایی ها موجب شد تا یک سال گذشته تا نیروهای امریکایی این اجازه را پیدا کردند به مبارزان طالبان در افغانستان حمله کنند .

در حالیکه همه تمرکز ما بر روی نباختن استراتیژیمان بود، همزمان تهدیدهای تروریستی شدت و حدت بیشتری پیدا می کرد و بالطبع خطرات بیشتری در کمین نیروهای امریکایی و افغان بود.

طالبان امروز بسیار مرگبارتر شده، قلمروهای تحت کنترولش گسترش یافته و تلفات سنگینی بر نیروهای افغان وارد آورده است.

مک کین و گرام در ادامه تفسیر خود افزودند: داعش می کوشد پناهگاه دیگری برای خود دست و پا کند تا از آن محل بتواند حملاتش را پلان ریزی و اجرا کند.

و اما تروریستهای مأوا گرفته در پاکستان هم مزید برعلت شده اند. القاعده و شبکه حقانی چون گذشته تهدیدی علیه منافع امریکا در افغانستان و ماورای آن هستند. تروریست هایی که در پاکستان مسکن گزیده اند هم به کمک تروریستهای افغانستان آمده اند و با عبور از سرحدات دو کشور دست به حملاتی داخل افغانستان می زنند و نیروهای امریکایی را از پای در می آورند.

این معضل تمام تلاشهای امریکا را برای مقابله با این حملات تروریستی بطور مستمر عقیم گذارده است.

اکنون فرصتی مغتنم و مهم رییس جمهوری ترمپ به دست رسیده است تا ورق را برگرداند، ابتکار عمل را به دست گیرد و کار مبارزه با دشمنان تروریست ما را بر دوش گیرد.

امریکا برای انجام این کار باید اهداف، روشها و ابزار و لوازم کار را به صف کند.

اهداف امریکا در افغانستان همانهایی است که در سال 2001 بود، یعنی اجازه ندادن به تروریستها برای اینکه از خاک کشور ما برای حمله به میهن خود ما استفاده کنند.

ما برای نیل به این هدف، داریم از حاکمیت حکومت مرکزی افغانستان و اوضاع امنیتی آن حمایت می کنیم. آنها هم دارند بتدریج روی پای خود می ایستند، از کشورشان دفاع می کنند و تروریستهایی که دشمن مشترک ما هستند را شکست می دهند و به مرور زمان هم کمتر نیازمند کمک امریکا هستند.

موفقیت در این مجاهدت، نیازمند حضور افرادی لایق و درخور، اماکنی مناسب، مسوولانی به حق و با کفایت و نیز توانمندیهایی شایسته است.

ما بر اساس مصاحبه هایی که با قومندانان حاضر در میدان رزم داشته ایم به این نتیجه گیری رسیده ایم که پیروزی مستلزم یک استراتیژی است. این راهبرد نیازمند تعداد نیروهایی بیشتر امریکایی و ایتلاف و نیز نیازمند مسئولانی صاحب نرمش و انعطاف بیشتر است.

این استراتیژی ضمن آن نیازمند حمایت پایدار از نیروهای امنیتی افغان است. آنها دارند قابلیت های کلیدیشان را بخصوص توانمندیهای دفاعی خود را ارتقا می دهند. این توانمندیها شامل نیروهای عملیاتهای ویژه و حمایت نزدیک هوایی برای شکستن بن بست موجود است.

امریکا نزدیک به 16 سال است که در افغانستان درگیر جنگ است. این جنگ فرسایشی بسیاری از امریکایی ها را خسته کرده است، اما این یک امر و الزام است این ماموریت نظامی باید پیروز شود.

اگر ما هشیار نباشیم، تجربه ثابت کرده است که چه اتفاقی خواهد افتاد؟

خطر در کمین ما و جدی و فوق العاده حاد است.

این خطر فقط متوجه مردم افغان و ثبات منطقه نیست، امنیت ملی امریکا هم در معرض خطر است.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید