امروز مصادف با پنج شنبه, 19 سرطان , 1399 , Thursday, 9 July , 2020
کد مطلب : 7448 , ,
+
-

در پیمان استراتژیک با آمریکا فریب خوردیم

زمان انتشار : چهارشنبه, 15 مارس , 2017 , بخش : یادداشت

رامش نوری

به گزارش ندای افغانستان به نقل از افغان پیپر، یک مثلت خشن در تلاش به چالش کشیدن حکومت افغانستان است. حنیف اتمر مشاور شورای امنیت ملی می گوید، تندروی خشونت بار اقتصاد جرمی و حمایت دولتی از هراس افکنان دولت افغانستان را به چالش کشیده است و این کشور را جایی امن برای هراس افکنان بین المللی ساخته است. در این اواخر ما شاهد هستیم که ناامنی ها در کشور بخصوص در شهر کابل شدت گرفته است. در طول یک ماه گذشته بسی مرکز نظامی در داخل افغانستان به خصوص در پایتخت حمله صورت گرفته است که به شفاخانه چهارصدبستر بوده است. در آنجا زخمی های نیروهای امنیتی مورد مداوا قرار می گرفتند. این حرف حنیف اتمر به چه معنا است و با این حرف ها چه چیزی را می خواهند بیان کنند؟
رامش نوری، استاد دانشگاه، در برنامه «راه حل» گفت: وقتی که رییس جمهور فرمانده کل قوا باشد و خودش مشاور ارشد امنیتی باشد، از آن طرف وزیر دفاع هم فردی باشد که تحت مدیریت رییس جمهور است و در ریاست امنیت هم فردی باشد که تحت کنترلش است، این حرف حنیف اتمر به جای اینکه کارساز باشد، بیشتر تغییر اذهان مردم از وضعیت پیش آمده است. با توجه به این مساله ما درون حکومت افغانستان از نگاه امنیتی حداقل با سه چالش عمده مواجه هستیم.

وی، در خصوص این چالش ها بیان داشت: چالش اولی، چالش درون افغانستانی است. وقتی ما درون افغانستان می گوییم ضعف نهادهای امنیتی را از اتمر تا دیگران را در برمی گیرد. همچنین جامعه افغانستان به نحوی فرآیندهای هراس افکنی را می زاید یعنی آبشخور فکری این مساله از سی یا چهل سال قبل ریخته شده و تا همین اکنون ادامه دارد. این مشکل و ضعف به مدیریت مردم افغانستان برمی گردد.

نوری، در ادامه چالش های امنیتی افغانستان گفت: مساله دوم، مساله منطقه ای است. با تاسف، افغانستان با چهارده یا پانزده سال حضور خارجی ها در حکومت اشرف غنی و کرزی بیشترین بی اعتمادی را ایجاد کردند. ما به جای اینکه روحیه مبتنی بر همگرایی سیاسی را در سیاست های خارجی خلق کنیم، سیاست خارجی را با واگرایی نزدیک ساختیم. با توجه به رویکرد بی اعتمادی که در دستگاه دیپلماسی خلق کردیم. ما با کشوری به نام آمریکا پیمان امنیتی استراتژیک امضا کردیم در حالیکه وقتی متن این پیمان را ببینیم. پیمان سراسر بازی با کلمات است و چیزی در میان خود به عنوان حمایت از افغانستان و دور ساختن هراس افکنان ندارد. ما با امضا و با پیمان استراتژیک توانستیم روس را با خود دشمن بسازیم. ما شاهد مانور های نظامی این کشور هستیم. همچنین چین، ایران را و برخی کشورهای همجوار دیگر را با خود دشمن ساختیم.

استاد دانشگاه در مورد نقش کشور های بزرگ در این چالش های امنیتی در افغانستان گفت: مساله دیگری که افغانستان را دچار مشکلات و چالش های بیشتر امنیتی می کند این است که با تاسف کشورهای درگیر جنگ و کشورهای جهان سومی، سیاست خارجی شان بیشتر معلول جوگیری سیاست خارجی قدرت های بزرگ است. حتی توزیع قدرت در سطح روابط بین الملل می تواند در کشورهای توسعه نیافته و جهان سومی چون افغانستان تاثیرگذار باشد. در خاورمیانه داعش، آهسته آهسته از بین می رود و پای داعش را به جاهای دیگر می کشد و دیده می شود که متحدان آمریکا مانند عربستان درجنگ درحمایت از داعش در سوریه شکست خوردند. حالا این گروه ها را برای تحت فشار قرار دادن روسیه و چین به جاهای دیگری مانند افغانستان که بهترین گزینه برای جنگ نیابتی است می فرستند. بنابراین ناامنی های افغانستان فقط به یک عامل بستگی ندارد. بلکه عوامل متعددی وجود دارد. بخش کلانی از آن ساخته و پرداخته خودمان است و بخش دیگر آن هم بیشتر از سوی کشورهای منطقه ای و کشورهای بین المللی دامن زده می شود. با توجه به همین دو مساله معمولا وقتی مسوولان افغانستان در قضایای خطرناکی چون چهارصد بستر قرار می گیرند. تحت فشار قرار می گیرند. تردید ندارم که دشمن در ترویج هراس افکنی نگرش استراتژیک دارد. جاهایی را هدف قرار می دهد که فشار بر حکومت وارد شود.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید