امروز مصادف با چهارشنبه, 18 سرطان , 1399 , Wednesday, 8 July , 2020
کد مطلب : 7577 , ,
+
-

امنیت ملی وسیله ای برای سرکوب و حذف

زمان انتشار : سه‌شنبه, 28 مارس , 2017 , بخش : یادداشت

آصف آشنا

سرانجام مجلس نمایندگان، برمبنای حکم ماده نود و یک قانون اساسی افغانستان، این صلاحیت خود را به نفع سه مقام ارشد، وزیر داخله، دفاع و رییس عمومی امنیت ملی اعمال کردند.

انتظار می رفت که در پی شکاف های امنیتی در کابل بخصوص در واقعه چهارصد بستر که مقام های امنیتی باید پاسخگو می بودند، این کوتاهی ها موجب سلب اعتماد دو مقام ارشد امنیتی می شد اما مجلس نمایندگان یک بار با تغییر رویکرد به هر سه مقام ارشد حکومت رای اعتماد داد. برخی از کاربران رسانه های اجتماعی به صراحت گفته اند که معامله کلانی در مجلس صورت گرفته است. برخی از نمایندگان، در صفحات اجتماعی خود نوشته اند که از این مساله معذرت می خواهیم و معامله معامله دالری بوده است. انتظار عمومی این بود که به این شکاف های امنیتی پرداخته شود ورنه در فصل جنگ که فرارسیده است مخالفین جسورتر وارد میادین جنگ می شوند.

آصف آشنا عضو مجلس نمایندگان در برنامه «تحول» گفت: بازی های سیاسی در کلیت این مساله جریان دارد و پارلمان یک آلت دست برای یک حلقه تمامیت خواه می باشد. پارلمانی که ما با آن مواجه هستیم، پارلمانی که باید باشد نیست به این دلیل که پارلمان ما پارلمانی حزبی نیست بلکه پارلمان افراد است. وقتی در انتخابات اجازه نمی دهند برمبنای یک فکر سیاسی بسیار حساب شده پیش برود، دلیل این است که با افراد کار کردن و معامله کردن راحت تر است.

 

وی افزود: کرزی سال ها مبارزه کرد و جلوی حزبی شدن پارلمان را گرفت و در ادامه آن اشرف غنی هم عین همین سیاست را می خواهد پیش ببرد. وقتی سیاست درون پارلمان حزبی نباشد و فردی باشد، معامله با افراد بسیار ساده است. پراکنده کردن و ایجاد پراکندگی و انشقاق درون پارلمان از طریق افراد بسیار ساده است. فاجعه ای که ما در پارلمان خود داریم، این است که یک پارلمان حزبی نداریم.

 

آشنا، تصمیم پارلمان را درمورد این مقام های امنیتی معامله خوانده و بیان داشت: چون پارلمان حزبی نیست، هیچ چیز قابل پیش بینی نیست و این افراد هستند که تعامل می کنند. عملکرد این بار پارلمان و بازی سیاسی که از بالا به پارلمان اعمال شد، این را نشان می دهد که به لحاظ محتوایی نظام ما تغییرماهیت داده و ما عملاً قربانیان یک استبداد و خودکامگی بسیار واضح و غیر قابل انکار هستیم.

 

وی، در خصوص این معامله گفت: با توجه به اطلاعاتی که دارم، از طرف ارگ به اعضای پارلمان هشدار داده شده است که پرونده های فسادتان را بالا می آوریم و نماینده های فاسد هم از این قضیه ترسیده اند. همچنین هشتاد و پنج درصد از اعضای پارلمان ما هم نیروی بدرد نخور هستند. نیرویی که به درد کار پارلمانی نمی خورند، سواد لازم را ندارند. فقط اقلیت محدودی می ماند که توان و ظرفیت و سواد دارند اما در اقلیت قرار دارند. بنابراین این هشتاد و پنج درصد، چون قدرت دارند، دلال پاسپورت و تذکره و پروژه هستند و به بدترین موارد، در پیش امنیت ملی و دولت پرونده دارند. برای همین است که می گویند فساد یک مساله سراسری است. برای این نماینده ها، وقتی به این مقام های امنیتی فاسد، رای می دهند، از سوی ارگ امتیازاتی داده می شود که به عنوان امتیاز های مادام العمر داده شده است. این موضوعات برای پارلمان خجالت بار است. وگرنه صحبت های این سه مقام امنیتی اصلا پاسخ هایی قانع کننده برای مردم نبود، در واقع چرتیات بود و سوژه جک شبکه های اجتماعی شد. وزیر دفاع شعارهای بسیار گنده تر از دهان خود بیرون داد و بسیار بزرگ نمایی کرد که من مبارزه می کنم که کسی به اندازه من کار نکرده است. باید گفت که اگر استانکزی، شهامت چلنج کردن دارد بیاید و در رسانه ها چلنج کند.

 

این آگاه سیاسی، مشکلی که ما با امنیت ملی در این دوره از حکومت داریم این است که نهاد امنیت ملی به یک دستگاه سیاسی بدل شده است. کسانی در درون امنیت ملی، دستگاه امنیت ملی را برای مقاصد و اهداف سیاسی استفاده می کنند. حداقل در دوره کرزی بهتر بود و از امنیت ملی به عنوان یک ابزار سیاسی برای سرکوب و برای حذف استفاده نشده بود. که این دوره چنین استفاده هایی ازآن می شود. در این دوره، این موضوع فاجعه است.

 

آشنا، با بیان اینکه این مقام های امنیتی که هم اکنون در نهادهای امنیتی کار می کنند، برای تامین منافع مردم نیامده اند، افزود: مردم افغانستان در خاطرات دو ونیم ساله اخیر خود دارند که وزارت دفاع، وزارت داخله و ریاست امنیت ملی، عرصه چه کشمکش های سیاسی بود. چه در عرصه حفظ و تحمیل استانکزی برای وزارت دفاع و چه برای تحمیل کردن استانکزی برای اداره امنیت ملی، لابی ها و چانه زنی های سیاسی زیادی، در حد سفیر آمریکا و انگلیس و سفیر آلمان در اینجا اعمال شد. تیمی از ارگ که قدرت را در انحصار خود گرفته است چنین بازی هایی را به راه انداخته است. اشرف غنی به چیزی به نام پارلمان و رای پارلمان ودموکراسی باور ندارد. ذهنیت اشرف غنی یک ذهنیت دیکتاتور است و شخصیت وی نیز یک شخصیت دیکتاتور است. اشرف غنی به این دلیل انتخابات پارلمانی را برگزار نکرد که پارلمان خلع مشروعیت سیاسی باشند. به طور مثال هفت وزیر که از پارلمان رد صلاحیت شدند اشرف غنی هیچ وقعی به آن ننهاد و آنها به کار خود ادامه می دهند.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید