امروز مصادف با دوشنبه, 31 سنبله , 1399 , Monday, 21 September , 2020
کد مطلب : 6333 , ,
+
-

طالب و داعش و حکومت در یک مسیر

زمان انتشار : یکشنبه, 8 ژانویه , 2017 , بخش : مقاله

داعش

جنگ مذهبی! عنوانی که طی ماه های اخیر به تکرار شنیده می شود و تازه ترین دستاویز دشمنانِ مردم و کشور تا آشوبی دوباره به راه انداخته و خلافت خود را باری دیگر بنا کنند.

هرچند جنگ های قومیتی و افراط گری ها دلیل دهه ها ناآرامی در افغانستان بوده اما در دوره جدید و تجربه تلخ گذشته، طالبان و حامیان آنان در تلاش هستند که با هر روشی آتش جنگ مذهبی را در افغانستان شعله ور کنند: حمله به مکان ها و تجمع های مذهبی در کابل و هرات، کشتار مردم از مذهب شیعه و در تازه ترین رویداد تیرباران 13 کارگر معدن بغلان.

یکی از زخمی شدگان رویداد قتل عام کارگران در بغلان می گوید که تعدادی مسلح نقاب دار مسافران شیعه مذهب را از موتر پیاده کرده و با کافر خواندن، آنان را تیرباران کردند که هشت تن کشته و سه تن دیگر زخمی شدند و براساس برخی خبرها 5 تن دیگر را به اسارت گرفتند.

معاون دوم ریاست اجرایی در خصوص این رویداد اظهار داشته است که گروه هایی با هدف ایجاد رعب و وحشت طی یک سال اخیر وارد افغانستان شده اند که می خواهند جنگ های قومی، مذهبی و سمتی را دامن زده تا جرات مردم را بگیرند.

در این میان ریاست اجرایی، معاون دوم ریاست جمهوری و والی بغلان عنوان کرده اند که در خصوص این جنایت تحقیق و عاملان را شناسایی خواهند کرد که تنها در حد حرف باقی می ماند و به مانند هزاران جنایت دیگر به فراموشی سپرده می شود زیرا انتظار عدالت از چنین حکومت و مقام هایی خیالی است واهی.

حال در کشوری که هر روز شاهد جنگ و کشته شدن غیرنظامیان است آیا تیرباران 13 کارگر معدن برای حکومت وحدت ملی از چنان اهمیتی برخوردار می باشد که در تلاش برای تحقیق و برقرار عدالت باشد؟

این رویداد از آن جهت مهم است که این افراد کارگران ساده معدن و عمدتا جوان بودند و از سوی دیگر به دلیل قومیت و مذهب به رگبار بسته شدند.

نقاب داران جنایت کار چه طالب باشد و چه داعش چندان فرقی نمی کند زیرا چنین رویدادی تنها در راستای ایجاد جنگ مذهبی در میان مردمی با مذاهب و قومیت های مختلف است که اگر جرقه چنین جنگی به آتش تبدیل شود دیگر نه دولت می ماند و نه کشور و رویای خلافت طالبان بار دیگر رنگ واقعیت می گیرد.

از سوی دیگر داعش تضعیف شده در سوریه و عراق از چنان امکاناتی برخوردار نیست که بتواند در بغلان دست به ایجاد پایگاه و هراس افکنی بزند و این طالبان مستقر در ولایت بغلان هستند که با حامی چون پاکستان در پی نابودی دولت و کشور با هر روشی هستند، روزی با انتحاری و جنگ و روز دیگر با کشتار مردمی شیعه و راه اندازی جنگ مذهبی.

و اینکه برخی مقام ها در پی هر رویدادی آن را به داعش نسبت می دهند تنها به این گروه افراط گر قدرتی کاذب می دهند و طالبان را از چنین جنایت های مبرا می کنند و نشان از وابستگی های سمتی در حکومت است که نابخردانه کشور را به تباهی می کشانند.

در حالیکه طالب و داعش و هر مخالف مسلح و حتی بسیاری از مقام ها در حکومت، صرفا دست نشاندگان اجانب غربی و عربی هستند که تنها با ایجاد اختلاف و درگیری میان اقوام و مذاهب می توانند منافع خود را در افغانستان تامین کنند.

حکومت وحدت ملی اگر در مقابل کشتار هزاران هزار بی گناه در جنگ های که طی یک سال گذشته به اوج خود رسیده، با بی تفاوت عمل می کند باید بداند که سکوت در مقابل جنایاتی که از آن جنگ مذهبی و سمتی برمی خیزد به نابودی هم دولت و هم کشور می انجامد و اقدامی ضرب الاجل را می طلبد.

کارگرانی که به وسیله افراط گرایان در میانه راه به رگبار بسته شدند، تنها منبع درآمد خانواده ها بودند که هیچ دخالتی در سیاست و جنگ نداشته اند، اینان قربانیانی هستند که نه به وسیله طالب و داعش بلکه در خیانت و سکوت حکومت و مقام های بی کفایت به خاک و خون کشیده شده اند.

اراده برای تامین امنیت و عدالت باید در تمامی مردم افغانستان زنده شود تا هیچ مقامی در این کشور توانی برای معامله و ناکارآمدی نداشته باشد و افراط گرایان با خیال واهی براندازی جنگی به بزرگی گذشته، بی گناهان را به رگبار نبندند و در انتحاری ها قتل عام نکنند.

هرچند که اکنون 80 درصد افغانستان یا در جنگ است و یا در هراس سقوط به سر می برد به چنان شدتی برای نابودی کامل دولت نرسیده است که طالبان و پاکستان به دنبال آن است اما جنگ مذهبی می تواند زمینه را برای بازگرداندن خلافت طالبان هموار کند.

مردم افغانستان اگر با تمامی جنگ ها و افراط گری به سوی اختلافات مذهبی کشیده نشدند اما در مقابل کشتار مردم بی گناه چه خواهند کرد؟ در بی عدالتی ها و سکوت حکومت به کجا خواهند رفت؟

آن هنگام که امید از میان مردم رخت ببند، حکومت بزرگترین پشتوانه خود را از دست می دهد و دیگر توانی برای مقابله با دشمن و هراس افکن ندارد، مردم خواهان عدالت هستند و امنیت! و کم ترین وظیفه یک حکومت تامین امنیت مردمی است که نه سلاحی دارند برای دفاع و نه نان آوری که در سرمای جاده به رگبار بسته شود.

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید