امروز مصادف با سه شنبه, 8 میزان , 1399 , Tuesday, 29 September , 2020
کد مطلب : 9767 , ,
+
-

استراتژی جدید امریکا: فیل موش زایید

زمان انتشار : یکشنبه, 27 آگوست , 2017 , بخش : یادداشت

از چند ماه به اینطرف دونالد ترامپ تحلیلگران مسایل استراتژیک را در اسارت گرفته بود. همه منتظر بودند او چه می کند. نکند به وعده های انتخاباتی خود وفا کند و امر به خروج سربازان باقیمانده امریکا از افغانستان بدهد.

برخی دیگر با وجود شخصی به نام اسیو بنن، استراتژیست راست افراطی و مشاور عمده رییس جمهور که طرفدار خصوصی سازی جنگ در افغانستان بود، از این ترس داشتند که آخرین نشانه های استقلال افغانستان به تاخت و تاز مرسونرهای جنگی (البته تحت نام قهرمانان دفاع از دمکراسی لیبرال) از بین برود ولی مواضع رسمی دولت افغانستان در رد یک چنین فرضیه و اخراج بنن از قصر سفید شانس این فرضیه را از میان برد. گرچه این بعید بود که اشرف غنی یک چنین راهی را با ترامپ برود. بازهم اعلامیه چند روز قبل افغانستان در رد این فرضیه قابل قدر است.

قبلا هم گفته بودم که وجود جنرال هایی که در جنگ افغانستان سهم داشته اند در وزارت های دفاع، خارجی، مشاورین… ترامپ، پله ترازو را در جهت ادامه جنگ سنگین تر می سازد ولی سنا و کنگره، بخصوص جان مک کین پیر، با تجرجه و جنگ دیده، رییس کمیته دفاعی سنا، بعد از سفرش یک ماه قبل در افغانستان و اعلام اینکه "ما نیاز به یک استراتژی بدیل نداریم. فقط نیرو را اضافه کنیم. دستاوردهایی داشته باشیم تا طالبان را مجبور به مذاکره کنیم".

جان مک کین فراموش کرده که این حرف را طی 17 سال بارها شنیده بودیم و اوباما به درخواست جنرال مک کریستال که استراتژی "ضد گریلا" را در افغانستان آزمایش می کرد. برای همین هدف 15 هزار سرباز اضافی فرستاد. سرانجام ما با حضور بیش از 150 هزار سرباز ناتو ( در حدود بیش از صد هزار امریکایی) مواجه بودیم نتیجه چه شد؟ نصف خاک افغانستان در دست دشمن است و سالی بیش از 6 هزار سرباز افغان کشته می شود(طی این 16 سال فقط 3500 سرباز امریکایی کشته شد).

فکر می کنید که ارسال 3 یا 4 هزار سرباز اضافی شد دیگر می تواند سرنوشت جنگ را تغییر بدهد؟ ادعای فشار روی پاکستان که زمامداران افغان را راضی خواهد کرد و همه منتظر بودند بشنوند باز یک دوران تازه تنش میان دو کشور را ایجاد خواهد کرد، من هیچ اعتقادی به آن ندارم.

بارها در این مورد نوشته ام و باز هم خواهم نوشت. امریکا می داند که پاکستان طالبان افغان را حمایت می کند ولی خود در جنگ با طالبان پاکستانی است و طی دو سال اخیر پیروزی هایی بدست آورده است. امریکا مایل نیست که نیروهای افراطی اسلام در کشوری که بیش از 90 در صد مردم آن ضد امریکا هستند قدرت اتمی را در اختیار بگیرند.

درحالیکه ترامپ هیچ چیز نو و فوق العاده را نگفت، از دولت افغانستان می خواهد که با مبارزه علیه فساد و قبول وظیفه تامین امنیت مسوولیت خود را ادا کند. دو امری که تا حال حکومت افغانستان دستاوردی در آن نداشته است.

درخواست بیشتر از هند تا در مورد افغانستان توجه بیشتر کند ارتباطی با افغانستان ندارد. هند از کشورهایی است که نقش مهم و سالم در افغانستان بازی می کند. ترامپ نمی خواهد سیاست نزدیکی با هند را که آمریکا از دو دهه به اینسو به هدف تقویت هند در مهار قدرت بزرگتر (چین) و دوری هند از روسیه است به پیش ببرد ولی شناختی که از دیپلماسی هند دارم و بارها با رهبران حزب کانگرس و مقامات رسمی دولتی در سال های اخیر (در بخش کاری ام) داشته ام، به من این اطمینان را می دهد که هند در پی یک سیاست تهاجمی در منطقه نیست.

همه تلاش هند در این است که چین بطور برنگشتنی تفوق اقتصادی و تکنولوژیک خود را به ضرر هند حفظ نکند. "ارواح ساده لوحی" که فکر می کنند فردا امریکا پاکستان را بمبارد می کند و یا هند به افغانستان سرباز می فرستد، خواب و خیال خود را بجای واقعیت می پذیرند.

پاکزاد

دیدگاه ها بسته شده است

آخرین مطالب

مطالب پربازدید